«Малина пошла, хорошо!»
Виктор Мурашко, проспект Строителей:
– Пока не работаю, сижу на больничном, поясницу лечу. Футбол не смотрю, не увлекаюсь. Сейчас в магазине затариваюсь – отстою очередь большую, буду вячэру варить. Хозяйка моя на даче сидит, отдыхает, а я в городе помираю. Тут дым, грязь – а в деревне свежо, клубника отошла так малина пошла, хорошо! У кого деньги есть, тот в Африке сидит или на Кубе на пляжу валяется, а бедные в городе живут.
«Нормально, пока не смыло»
Анна Шинковская, д. Калинино:
– Живу в своем Калинино, огород ращу, помидорами занимаюсь. Ничего особенного, но спокойно, нормально у нас, пока не смыло. Хотя дожди, конечно, это да – вчера три дождя, потом ночью большой дождь, затем сегодня два дождя, после снова дождь, ну сколько можно? Хорошо хоть хата не протекает. И огород, конечно, поливать не надо – но эту воду куда девать? Ее столько, что не впитывается уже – все грядки позаливало, и растет плохо, так что ничего хорошего.
«Ну можно ж красиво сделать?»
Николай Овсяник, ул. Ульяновская:
– Очень я обижен на свой район. Парк Молодежный видели? Раньше там хотели сцену сделать для концертов, а нету до сих пор, как праздник какой – дети прямо «на полу» выступают. А перед Дворцом культуры фонтан уже лет 10 ремонтируется – и ничего не делается. Раньше перед ДК такая площадь красивая была! И зеленый уголок был выделен, большая такая зона с клумбами, скамейками. Всё сравняли, плиткой заложили, и остановка пустая в лысом поле. Хоть бы цветы посадили, хоть петунии какие! Жонка цветовод-декоратор тоже ругается – ничего не растет! Ну можно ж красиво сделать? В городе делают клумбы красивые, не спорю – и на Социалке, и на площади, и на Минской, и раньше были и новые появились. А в нашем районе что? Пусто. Гости приезжают, в том же ДК концерты всякие, фестивали – хоть бы какой цвет посадили. Переживаю за город, люблю чтоб красиво было.
«Вырашылі, што вернемся ў Беларусь»
Ірына Радачынская, вул. Мінская:
– Як усе гэтыя гады, у адпачынак прыехала ў родны Бабруйск, прывезла дачку да сям'і і беларускай зямлі. Удзень то працую, па зуму заняткі праводжу, то з дачкой гуляю, у дзіцячы гульнявы цэнтр схадзілі. Уражаная, колькі ўсяго з'явілася ў горадзе. Шмат новых дзіцячых пляцовак, ілюмінацыя, «Этажэрка» насупраць дому – як гандлёвы цэнтр а не доўгабуд. Надвор'е толькі падводзіць – хочацца на лецішча, а што там у дождж рабіць. Але гэта ідэяльнае надвор'е каб глядзець футбол, дома альбо ў бары.
20 год таму ў гэтыя дні мы скончылі школу, 9 ліпеня аднакласніца пазвала да сябе ў Сычкава спраўляць Дзень Народзінаў – а два аднакласнікі не паехалі, бо вырашылі глядзець фінал Чэмпіянату Свету. Я падумала, што гэта будзе класная гульня, але нічога такога, каб апошні раз не правесці час са сваім класам. Мы весяліліся ўсю ноч, хадзілі ў клюб, амаль не падраліся з мясцовымі. Уранку на першым аўтобусе я вярнулася дадому. Прыйшла ў кватэру, па дарозе до ложку сустрэла маму, якая выбегла і стала эмацыйна расказваць (бо атрымала загад глядзець матч): «Уяўляеш, там Зідан падбег да гэтага італьянца і галавой у жывот як дасць яму!» На гэтым моманце я ўжо на падушцы заплюшчвала вочы, засынала і разумела, што прапусціла матч стагоддзя. А цяпер я прапусціла тайм стагоддзя. Аргентына – Егіпет першы тайм 0:1, ну ок, пайшла працаваць. І тут пачалося. І маці і брат пішуць, як мяняецца лік – то Егіпет павялічвае, то Аргентына даганяе. Маё сэрца аддадзена Леа Месі, бо я за «Барсэлону», дзе ён шмат гадоў шыкоўна гуляў – але была гатовая да паразы Аргентыны. І Махамед Салах мне падабаецца, і Аргентына гуляла першы тайм тухла, і я за новых чэмпіёнаў. Але аргентынцы вырвалі перамогу. Упрынцыпе, усё па справе, але ім падсужваюць, сто адсоткаў.
А працуем з мужам мы шмат гадоў у Маскве. Там у лютым 24-га нарадзілася дачка Міра. Яна онлайн вучыць беларускую мову, у садку выхавацелькі ўкраінкі, таму яны разумеюць, калі я на пачынае шпуляць беларускімі словамі. Раней для мяне жыццё там было добрае, хоць ніколі і не хацела заставацца. Але яшчэ ў 21-м вырашылі, што вернемся ў Беларусь, так што не з-за дронаў. Мы з імі і не сутыкаліся – Масква вельмі вялікая, я нават не бачыла жыўцом, як НПЗ гарэў, у нас зусім іншы раён. Пакуль проста дапрацоўваем, зарабляем на жыццё і на рамонт. Але зразумела, што ў школу Міра пойдзе ўжо ў беларускую.
